KOŚCIÓŁ BOŻEO CIAŁA

Kościół parafialny pw. Bożego Ciała z 1913 r. został wzniesiony na miejscu drewnianego kościółka Ciała Chrystusowego, zbudowanego przed 1478 r. z fundacji mieszczańskiej.

Nieopodal tego kościółka postawiono przytułek dla ubogich. Podczas wojny trzydziestoletniej kościół ten spalił się dwukrotnie ( 1624 r., 1642 r.), po czym został odbudowany. W dobie wojen napoleońskich w 1807 r. pełnił funkcję szpitala polowego dla rannych żołnierzy francuskich, zaś na przykościelnym cmentarzu urządzono dla nich kuchnię polową. W latach 40. XIX w. kościół został wynajęty przez oleskich ewangelików. Wokół kościoła Ciała Chrystusowego do 1900 r. grzebano zmarłych, także innych niż katolickie wyznań. Wzrastające funkcje rozwijającego się dynamicznie Olesna na przełomie XIX i XX w. pociągały za sobą konieczność wybudowania nowego dużego Domu Bożego. Inicjatorem postawienia nowej świątyni parafialnej był ksiądz proboszcz Bruno Alexander. Budowę rozpoczęto w 1909 r. na miejscu drewnianego kościoła Ciała Chrystusowego, który przeniesiono do Gronowic (gdzie spłonął w 1995 r.). W dniu 18 października 1913 r. kardynał Jerzy (Georg) Kopp z Wrocławia dokonał konsekracji nowego kościoła, który otrzymał wezwanie Bożego Ciała. Jest on monumentalną, pełną harmonii i światła budowlą o powierzchni 1500 m², powstałą na planie krzyża łacińskiego. W ołtarzu głównym z 1913 r. króluje wielki olejny obraz, namalowany przez T. Tisbacha przedstawiający ostatnią wieczerzę Chrystusa rozdającego apostołom Chleb Życia. Nad obrazem w centralnej części widnieje w srebrnej girlandzie apoteoza Ducha Świętego otoczonego puttami. Zwieńczeniem ołtarza są dwie umieszczone w pozycji siedzącej rzeźby: od lewej św. Rocha i od prawej św. Jana Nepomucena z krzyżem w ręku. Po bokach ołtarza nad bramkami stoją dwie majestatyczne rzeźby: św. Augustyna i św. Jana Ewangelisty.

Ołtarze boczne z 1914 r. poświęcono Matce Bożej Różańcowej i św. Józefowi. Kościół zdobią przepiękne plafony (malowidła sufitowe). Nad prezbiterium są to Anioły w glorii nieba, w kopule nad skrzyżowaniem naw widzimy Wniebowstąpienie Chrystusa, nad ołtarzem Matki Boskiej Różańcowej zostało namalowane Zesłanie Ducha Świętego, a nad ołtarzem św. Józefa – Zmartwychwstanie. Nad chórem znajduje się fresk Pokłonu Trzech Króli, za nim w kierunku nawy Dwunastoletni Jezus nauczający w świątyni, dalej przedstawiono Cud w Kanie Galilejskiej i Ukrzyżowanie Chrystusa. Kościół posiada piękne witraże, w tym cztery figuralne przedstawiające śś.: Jadwigę Śląską, Antoniego, Franciszka z Asyżu i Klarę. Kościół ozdabia bogato zdobiona ambona i organy z balustradą, do której wkomponowano dwa popiersia przedstawiające architekta kościoła Tomasza Skalca i budowniczego świątyni proboszcza Brunona Alexandra. Jedyną pozostałością pierwotnego wyposażenia drewnianego kościoła jest obraz Matki Bożej, otaczany kultem wiernych, umieszczony w ołtarzu przy wejściu do świątyni. Kościół wyposażony jest w harmonizujące z wystrojem wnętrza neobarokowe konfesjonały i chrzcielnicę. Z inicjatywy proboszcza Waltera Lenarta 100-lecie konsekracji kościoła parafialnego upamiętnione zostało m.in. otwarciem kaplicy Lumen Fidei, w której umieszczono relikwie św. Jana Pawła II i sześć obrazów przedstawiających świętych: Wojciecha, Jacka, Benedyktę od Krzyża (Edytę Stein), Joannę Berettę Molla, Jana Pawła II i błogosławioną Marię Luizę Merkert. Od 1997 r. budowniczy kościoła - proboszcz Bruno Alexander spoczywa w mogile przy kościele parafialnym - wielkim dziele swojego kapłańskiego życia.