Nasza parafia

Rzymskokatolicka Parafia
pw. Bożego Ciała w Oleśnie
ul. Kościelna 1,46-300 Olesno
tel. 34 358 20 70 
e-mail: info@parafia-olesno.pl
Transmisja Mszy Świętej niedziela:www.radio.parafiaolesno.com.pl   

Kancelaria parafialna

Poniedziałek - nieczynna
Wtorek 10.00 - 11.00
Środa 15.00 - 17.00
Czwartek 10.00 - 11.00
Piątek 9.00 - 11.00
   

Sakrament Pokuty

- codziennie 6.30 - 7.00
- codziennie przed wieczorną mszą świętą od 17.30
- w piątki od 16.00 (dla dzieci)
- w niedziele podczas pierwszych trzech Mszy św.
   
   

Kościół Bożego Ciała

Serce parafii oleskiej - Kościół Bożego Ciała

228Na miejscu obecnego kościoła parafialnego pw. Bożego Ciała  wybudowano  między 1450 a  1478 rokiem na Małym Przedmieściu, poza murami miejskimi, niewielki drewniany kościółek pw. Corporis Christi –Ciała Chrystusowego. Powstał on  z fundacji mieszczańskiej  na  znak protestu przeciw trybowi życia oleskich kanoników regularnych. U schyłku średniowiecza wzrastająca  zamożność oleskiego konwentu wpłynęła negatywnie na moralność zakonników zaniedbujących często  swoje obowiązki duszpasterskie na skutek hucznych syconych klasztornym winem i piwem uczt, co  w efekcie doprowadziło   do konfliktu z radą miejską i mieszczanami.  Konflikt pomiędzy oleskim konwentem kanoników regularnych a mieszczanami  w  końcu zażegnano, po śmierci zaniedbującego parafię i bulwersującego oleśnian   proboszcza, określanego przez współczesnych “hulajduszą”.   Nowy proboszcz Jakub, zaprosił rajców do klasztoru, “... aby pojednać  się na wszystkie czasy”. W efekcie w 1486 r.  rada miejska Olesna na zawsze przekazała kanonikom  regularnym prawo patronatu nad kościołem Ciała Chrystusowego, zobowiązując zakonników do odprawiania w nim  minimum dwóch mszy św. w tygodniu. Obok nowego kościoła postawiono altarię pod wezwaniem św. Filipa, Jakuba i Doroty dla sprowadzonego księdza altarysty, który  nie pełnił pracy duszpasterskiej, ale  odprawiał  dwie msze św.  w ciągu tygodnia i opiekował się chorymi i biednymi, bowiem nieopodal kościółka zbudowano  przytułek dla ubogich.  Kościół spalił się w 1624 r. i został odbudowany w 1635 r. Niewiele wiadomo  o jego wyglądzie poza tym, że miał podłogę z desek, ołtarz główny ku czci Bożego Ciała, ołtarze boczne poświecone NMP i św. Antoniemu. Nie posiadał organów, nie było też  w nim Najświętszego Sakramentu, wody chrzcielnej ani olejów świętych. W dobie wojen napoleońskich przez całe lato 1807 r. kościół Ciała Chrystusowego pełnił rolę szpitala polowego dla rannych żołnierzy francuskich, kuchnię polową urządzono na przykościelnym cmentarzu.   W latach 40. XIX w. pastor gminy ewangelickiej Leopold  Polsko wynajął od katolików kościółek Ciała Chrystusowego za 20 talarów na rok.   Świątynia ta jednak znajdowała się w opłakanym  stanie, dlatego ewangelicy poczynili starania o wybudowanie własnego zboru.  Wokół kościoła Ciała Chrystusowego  do 1900 r. grzebano zmarłych takle innych wyznań. Wzrastające funkcje rozwijającego się dynamicznie  Olesna na przełomie XIX i XX w. pociągały za sobą   konieczność zaspokojenia potrzeb nie tylko  materialnych, ale i duchowych powiększającej się  liczby jego mieszkańców. Kościół parafialny pw. św. Michała okazał się za 229emały, stąd  na miejscu drewnianego kościółka Ciała Chrystusowego postanowiono wznieść okazałą neobarokową świątynię pw. Bożego Ciała. Drewniany kościół przeniesiono do Gronowic, gdzie spłonął w 1995 r. Inicjatorem postawienia nowej świątyni parafialnej był ksiądz proboszcz  Bruno Alexander. Budowę rozpoczęła w 1909 r. firma z Kluczborka pod kierownictwem królewskiego mistrza budowlanego rejencji opolskiej Waltera Schmidta, a  ukończono ją 25 marca 1913 r.  W  tym samym roku 18 października kardynał Jerzy (Georg) Kopp z Wrocławia dokonał konsekracji nowej świątyni.  Proboszcz B. Alexander został wtedy wyniesiony do godności honorowego dziekana.  Kardynał Kopp ofiarował 30 tysięcy marek na budowę kościoła oraz 10 tysięcy marek na zabudowę jego otoczenia.  Kościołem parafialnym został  on dopiero w 1935 r. za pasterzowania księdza Pawła Foika.

Świątynia jest monumentalną, pełną harmonii i światła budowlą, o powierzchni aż 1500 m², powstałą na planie krzyża łacińskiego. Do prezbiterium przylegają dwie zakrystie pokryte kopułami. W ołtarzu głównym  z 1913 r.  króluje wielki olejny obraz, namalowany przez T. Tisbacha przedstawiający ostatnią wieczerzę Chrystusa rozdającego apostołom Chleb Życia. Pod nim złocone tabernakulum zwieńczone lampką oliwną o motywach orientalnych. Nad obrazem w centralnej części widnieje  w  srebrnej girlandzie  apoteoza Ducha Świętego otoczonego puttami. Zwieńczeniem ołtarza są dwie umieszczone w pozycji siedzącej  rzeźby: od lewej  św. Rocha z pieskiem u nogi i od prawej św. Jana Nepomucena  z krzyżem w ręku. Po bokach ołtarza stoją  dwie na kremowo pomalowane ze złoceniami  majestatyczne  drewniane rzeźby: patrona oleskich kanoników regularnych  św. Augustyna w szatach pontyfikalnych trzymającego pastorał i płonące serce oraz długowłosego św. Jana Ewangelisty z księgą, gęsim piórem  i atrybutem orła u stóp.

Ołtarze boczne z 1914 r. poświecono Matce Bożej Różańcowej ( miasto róż) i drugi Jej Oblubieńcowi św. Józefowi. Obrazy olejne namalował P. Asbach. Wizerunek NMP otaczają w tondach (medalionach) muzykujące anioły. Po lewej 229stronie maryjnego  ołtarza widnieje figura Matki Boskiej Fatimskiej, danej światu za orędowniczkę XX wieku. Po przeciwnej stronie zawieszono kopię ikony, otoczonej pradawnym kultem -  Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Obraz ten jest  owocem  rekolekcji parafialnych, przeprowadzonych przez ojców redemptorystów.  Co środę odbywa się przed nim  nowenna maryjna. W ołtarzu św. Józefa  umieszczono małe, pomalowane na biało figury: jednego z  najstarszych  patronów  Olesna św. Feliksa z Cantalice trzymającego Dzieciątko, z napisem u podstawy  “Patronus” i św. Teresy od Jezusa z Avilla, wielkiej hiszpańskiej mistyczki i reformatorki Karmelu. Po bokach tego ołtarza umieszczono figury św. Franciszka z Asyżu z krzyżem w ręku i św. Antoniego z Padwy trzymającego  Dzieciątko.  Kościół zdobią przepiękne plafony (malowidła sufitowe): nad prezbiterium są to Anioły w glorii  nieba, w kopule nad skrzyżowaniem naw   widzimy Wniebowstąpienie Chrystusa, nad ołtarzem Matki Boskiej Różańcowej zostało namalowane Zesłanie Ducha Świętego, a  nad ołtarzem św. Józefa – Zmartwychwstanie. Nad chórem znajduje się fresk Pokłonu Trzech Króli, za nim w kierunku nawy Dwunastoletni Jezus nauczający  w świątyni, dalej przedstawiono Cud w Kanie Galilejskiej i Ukrzyżowanie Chrystusa. Kościół posiada piękne witraże, w tym  cztery figuralne. Po prawej stronie w transepcie ( nawie poprzecznej)  umieszczono witraż przedstawiający św. Jadwigę Śląską  i Św. Antoniego, po lewej stronie św. Klarę i św. Franciszka z Asyżu.  U szczytu bogato zdobionej ambony z przepysznym baldachimem umieszczona została wyjątkowo piękna rzeźba Maryi Królowej z Dzieciątkiem i berłem w ręku w płomienistej aureoli. Kazalnicę zdobią trzy płaskorzeźby przedstawiające: św. Rodzinę, Zmartwychwstanie i modlitwę w Ogrójcu .

Organy z bogatym prospektem wyróżnia balustrada z wkomponowanymi dwoma popiersiami architekta  kościoła Tomasza Skalca i  jego budowniczego proboszcza Brunona Alexandra.

Jedyną pozostałością pierwotnego drewnianego kościoła jest obraz Matki Bożej  otaczany kultem wiernych, umieszczony   w ołtarzu przy wejściu do świątyni. Kościół  wyposażony jest w harmonizujące z wystrojem wnętrza  neobarokowe konfesjonały i  chrzcielnicę. W 1961 r. przeprowadzono jego renowację (ks. G. Łysik),  w latach 80. i 90. XX w. prałat Z. Donarski polecił wykonać wiele prac remontowych  ( malowanie, pokrycie dachu miedzią, otynkowanie z zewnątrz, zawieszenie dzwonów “Św. Michał”, “Św. Anna”, “Boże Ciało”). Budowniczy tej pięknej świątyni ks. Bruno Alexander  ur. 24 września 1869 r. w Rybniku, święcenia kapłańskie otrzymał w 1894 r. Dwa lata później wykładał religię w katolickim Seminarium Nauczycielskim w Oleśnie. W latach 1902 – 1916 pełnił funkcje oleskiego proboszcza, dbając równocześnie o wiernych w poszczególnych wioskach parafii. Sprowadził w 1905 r.  do Borek Wielkich ojców franciszkanów. Pod  jego nadzorem wybudowano kościół pod wezwaniem Serca Jezusowego w Chudobie. Przyczynił się do erygowania nowej parafii w Starym Oleśnie.  Przeprowadził także remonty kościołów św. Michała i św. Anny oraz kolumny maryjnej na rynku. Był dziekanem dekanatu oleskiego. Żył zaledwie 47 lat. Został postrzelony, a pocisk tkwiący do końca życia w jego szyi powodował  pogarszanie stanu zdrowia. Zmarł 1 marca 1916 r. w Oleśnie i został pochowany na cmentarzu komunalnym. W roku 1997 przeniesiono jego  szczątki do mogiły przy kościele parafialnym. Odtąd zasłużony proboszcz spoczywa obok swojego wielkiego dzieła życia.

Przygotowała Ewa Cichoń

Nabożeństwa

MSZE ŚWIĘTE W NIEDZIELE
Kościoł parafialny

18.00 (sobotni wieczór),
6.30, 8.00,
9.30 (w jęz,. niemieckim), 11.00, 12.30, 18.00.
Nieszpory niedzielne
o godz. 17.30.

Kaplica szpitalna

Msza św. - 7.00

Kościół św. Michała

Msza św. - 9.30

Kościół filialny w Łowoszowie

Msza św. - 11.00

Kościół pątniczy św. Anny

(od maja do końca września)
Msza św. - 12.30

MSZE ŚWIĘTE W TYGODNIU
Kościół parafialny
codziennie:
6.30, 18.00
czwartek, godz. 9.00
Msza św. dla seniorów
piątek, godz. 16.30
Msza św. szkolna

Kościół św. Michała
wtorek Msza św. o godz. 9.00
i rozpoczęcie adoracji
Najświętszego Sakramentu

15.00 Koronka do Miłosierdzia Bożego

piątek godz. 19.00 Msza św. dla młodzieży lub spotkanie młodych

 

Radio Doxa

Szukaj